Kryptowaluta oparta na pieniądzu fiducjarnym to rodzaj stablecoina powiązanego 1:1 z walutą emitowaną przez rząd (np. USD, EUR) i zabezpieczonego rezerwami przechowywanymi na rachunkach bankowych lub ekwiwalentach gotówki. W przeciwieństwie do tradycyjnych kryptowalut, takich jak Bitcoin, które czerpią wartość z niedoboru, decentralizacji i spekulacji rynkowych, kryptowaluty oparte na pieniądzu fiducjarnym są zaprojektowane z myślą o stabilności cen. Utrzymują one swoje powiązanie poprzez zabezpieczenie, co oznacza, że ​​każdy token można wymienić na jednostkę bazowej waluty fiducjarnej. Przykłady obejmują Tether (USDT) i USD Coin (USDC).

Kluczowe różnice w stosunku do Bitcoina obejmują:

Zmienność: Wartość bitcoina podlega dużym wahaniom w zależności od dynamiki podaży i popytu, podczas gdy kryptowaluty oparte na walutach fiducjarnych dążą do minimalnych wahań cen.

Decentralizacja: Bitcoin opiera się na zdecentralizowanym łańcuchu bloków, który nie wymaga zaufania, natomiast stablecoiny oparte na walutach fiducjarnych opierają się na scentralizowanych emitentach, którzy zarządzają rezerwami.

Przykład zastosowania: Bitcoin jest „cyfrowym złotem” — środkiem przechowywania wartości i aktywem spekulacyjnym — podczas gdy kryptowaluty oparte na walutach fiducjarnych funkcjonują głównie jako środek wymiany w handlu kryptowalutami i DeFi.

Ryzyko przejrzystości: Podaż bitcoina można kontrolować za pomocą łańcucha bloków, natomiast kryptowaluty oparte na walutach fiducjarnych wymagają regularnych audytów w celu weryfikacji rezerw zabezpieczających, co naraża je na potencjalne ryzyko niewłaściwego zarządzania (np. w związku z przeszłymi kontrowersjami dotyczącymi Tethera).

Kryptowaluty wspierane przez waluty fiducjarne stanowią pomost między tradycyjnymi finansami i kryptowalutami, oferując stabilność, ale wprowadzając ryzyko kontrahenta — kompromis nieobecny w zdecentralizowanych aktywach, takich jak Bitcoin.