Krańcowa skłonność do oszczędzania (MPS) to odsetek dodatkowych dochodów, które osoby fizyczne zatrzymują zamiast wydawać na produkty i usługi. MPS oblicza się, mnożąc zmianę na każdym poziomie oszczędności przez zmianę na każdym poziomie dochodu.

Krańcowa skłonność to wskaźnik porównujący, ile dodatkowych wydatków poniesie dana osoba w odpowiedzi na wzrost swojego dochodu rozporządzalnego.

Skłonność krańcowa to stopień, w jakim konsumpcja danego dobra zmienia się wraz ze zmianą dochodów. Efekt ten jest często mierzony w punktach procentowych, wskazujących odsetek dodatkowej konsumpcji pomniejszającej budżet gospodarstwa domowego, lub w ułamkach, które pokazują, ile dochodu trzeba uzyskać, aby zwiększyć konsumpcję o jedną jednostkę.

Krańcowa skłonność odnosi się do proporcji dodatkowego dochodu, jaką jednostka lub gospodarka wydaje lub oszczędza. Dzieli się ona na dwa kluczowe pojęcia: krańcową skłonność do konsumpcji (MPC) i krańcową skłonność do oszczędzania (MPS).

Wskaźnik MPC mierzy, ile dodatkowego dolara dochodu jest przeznaczane na konsumpcję. Na przykład, jeśli wskaźnik MPC wynosi 0.8, oznacza to, że wydawanych jest 80% dodatkowego dochodu.
MPS reprezentuje ułamek zaoszczędzonego dodatkowego dochodu. Jeśli MPS wynosi 0.2, oznacza to, że zaoszczędzono 20% dodatkowego dochodu.

Suma MPC i MPS zawsze wynosi 1. Koncepcje te są kluczowe w ekonomii, ponieważ wpływają na wzrost gospodarczy, inwestycje i politykę fiskalną. Wyższy MPC prowadzi do silniejszej aktywności gospodarczej, podczas gdy wyższy MPS supportdługoterminowa akumulacja kapitału.